Αλεξάνδρεια, 8 Ιανουαρίου 2011
Οδός Αλφειού. 4ος όροφος. Αμπελόκηποι. Ο στενός αναπότρεπτος δρόμος, ο αλάνθαστος, της πρώτης μου κατοικίας. Ανάμεσα στα ίδια τσιμεντένια κτίρια. Εγκάρσια χαραγμένος στην αδιαφορία της πόλης.
Οδός Αλφειού. 4ος όροφος. Αμπελόκηποι. Αντιστέκονται, θαρρείς ακόμα, σαν τεκμήρια βουβά αρχαίων εγκλημάτων τα ίδια διαμερίσματα, η ίδια αποπνικτική άσφαλτος, οι ξεβαμμένες μπλε τέντες των μπαλκονιών, οι φρούδες ελπίδες μας.
Οδός Αλφειού. 4ος όροφος. Αμπελόκηποι. Ψιχάλιζε, θυμάμαι, μέσα και έξω από το σπίτι, μέσα και έξω από το χρόνο, η κοινή κληρονομιά όλων των παιδιών, εσύ. Σταγόνες αίματος εσύ, σχεδόν ανεπαίσθητα, με πότιζαν - μην τρομάζεις, να χαίρεσαι! Και ήταν τα μάτια σου, της πολυξόμπλιαστης νύχτας τα άστρα, καθώς με σκέπαζες.
Και νά' μαι τώρα. Στις αρτηρίες της πολυδαίδαλης ερήμωσης ένα ξερό παρακλάδι. Ένας γόρδιος δεσμός αναμνήσεων. Τι νόημα έχουν οι αναμνήσεις;
Οδός Αλφειού. 4ος όροφος. Αμπελόκηποι. Είναι μεσημέρι. Στο πεζοδρόμιο υποδεχόμαστε με ενθουσιασμό τον πατέρα μέσα στο καινούργιο στιλπνό κίτρινο ντάτσια. Μέρες πολλές κυλούν. Ο ιδιοκτήτης έρχεται ανά μήνα να εισπράξει το νοίκι. Στο ισόγειο παραπλεύρως το ψιλικατζίδικο όπου εξαργυρώνουμε πενταροδεκάρες - τρύπια νομίσματα – σε καραμέλες και τσίχλες. Τα απογεύματα πετάμε από το μπαλκόνι μας σαΐτες. Η μοναδική μονοκατοικία απέναντί μας, θα κατοικείται οπωσδήποτε από κάποιαν αλλοπαρμένη γριά – το καλό που σου θέλω, μην την κοιτάξεις!
Οδός Αλφειού. 4ος όροφος. Αμπελόκηποι. Επιστρέψαμε από το Σύνταγμα. Φωτογραφία με τον πατέρα στον προαύλιο χώρο της παλιάς Βουλής. Ένας ωραίος άνθρωπος ο πατέρας μου και εγώ μικρός, με κοντά παντελονάκια και τιράντες, να κρατώ το χέρι του και να ταΐζω με το δεξί τα περιστέρια.
Οι μέρες κυλούν. Ορισμένα πρωϊνά ακούγονται βραχνές οι φωνές των γυρολόγων ή το ντέφι του αρκουδιάρη. Τι νόημα έχουν οι αναμνήσεις; Και σπάζω θυμάμαι – ναι – για τρίτη φορά, με επίμονες κλωτσιές, το τζάμι του μεταλλικού πλαισίου που μας χώριζε από το μπαλκόνι του γειτονικού διαμερίσματος.
Οδός Αλφειού. 4ος όροφος. Αμπελόκηποι. Μας επισκέπτονται τακτικά οι συγγενείς. Έρχεται και ο θείος ο Πέτρος. Ψηλός, ευγενικός άνθρωπος, γλυκομίλητος, με χαμόγελο πάντοτε και χιούμορ, γιατρός - οφθαλμίατρος - ο πλέον ευκατάστατος απ΄όλους μας. Ο άνθρωπος που παραστεκόταν με την παρουσία του και την πιστωτική του κάρτα σε κάθε δύσκολη στιγμή της οικογένειας μέχρι σήμερα και που, είκοσι περίπου χρόνια πριν, χτυπήθηκε σκληρά από τη μοίρα χάνοντας τον πρωτότοκο γιο του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ο θείος ο Πέτρος! Ναί, τον είδα ανήμερα τα Χριστούγεννα αυτά στο νοσοκομείο. Είχε προσβληθεί ξαφνικά από καρκίνο στα οστά. Του έπιασα το χέρι. "Πονάς θείε;" τον ρώτησα. "Ρωτάς αν πονάω...Πονάω πολύ...παντού... Δεν πειράζει όμως...Έτσι είναι η ζωή παιδί μου...Άλλος τώρα...άλλος μετά.." Δεν τολμούσα να τον ρωτήσω αν ήθελε ιερέα..."Παναγία μου... Παναγία μου..." φώναξε. Φοβόμουν ότι θα ήταν αρνητική και άπρεπη μια τέτοια από μέρους μου παρέμβαση. Δεν τολμούσα... Καθώς στεκόμουν στο πλάϊ του, θυμήθηκα μιαν αυγουστιάτικη μέρα, που είχαμε πάει οι τρεις μας - ο πατέρας μου, ο θείος μου και εγώ - με βάρκα, από τη Ραφήνα στους Πεταλιούς της Εύβοιας, για ψάρεμα. Κάποια στιγμή, την ώρα που κοιτάζαμε έκπληκτοι δύο κεφαλόπουλα να χοροπηδούν στην επιφάνεια του νερού, έσπρωξα ορμητικά το θείο μου από την κουπαστή στη θάλασσα. Αφού με έλουσε πρώτα με βρισιές – αναπάντεχη γαρ η ψυχρολουσία – και με επέπληξε έντονα ο πατέρας μου, ύστερα γελάσαμε και οι τρεις με την καρδιά μας.
Οδός Αλφειού. 4ος όροφος. Αμπελόκηποι. Τι νόημα έχουν οι αναμνήσεις; Σε ποιά πέτρα θα στηριχθούμε; Σε ποιο δοκάρι; Υπάρχει αγέραστο πρόσωπο να κατασκηνώσουμε; Από ποιάν οδό θα αναπλωρήσω την ύπαρξή μου; Ο Αλφειός πάντως έγινε ποταμός για να συναντήσει την Αρέθουσα, καθόσον τουλάχιστον αναφέρεται στη μυθολογία!
Οδός Αλφειού. 4ος όροφος. Αμπελόκηποι. Είμαι ένας ξερός παραπόταμος. Δε μπορώ να ξεδιψάσω κανέναν. Ολιγόπιστος και δειλός όπως πάντα. Συγκρατώ μόνον ακόμα τα λόγια του θείου μου: "Πονάω παντού!.."
(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μανιφέστο)
