Σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο έσχατο από το παρόν. Οι στιγμές αυτές είναι τα πραγματικά έσχατα και αν η Εκκλησία επαγγέλλεται κάποια Δευτέρα Παρουσία αποσιωπώντας ότι αυτή είναι ψηλαφητή μόνο στο παρόν και δεν καθυστερεί, δεν χρονίζει, δεν αναβάλλεται, τότε δεν είναι μια Εκκλησία που αφουγκράζεται το «Ο Κύριος εγγύς…» ή «το Ιδού έρχομαι ταχύ» αλλά το «Όχι τώρα Κύριε…φύγε….μην πλησιάζεις…..μην εγγίζεις».
