«Τι αστείος που ήμουν, όταν ήμουν μαριονέτα» Πινόκιο
Όπως ένα άλογο που θαρρεί πως το συγκρατεί ο λεπτός σπάγκος που είναι δεμένος στο πόδι μιας πλαστικής καρέκλας ή όπως ένα μικρό πουλί που δεν γνωρίζει ακόμη ότι έχει φτερά και δεν τολμά να πετάξει, έτσι ζούμε – σαν αστείες μαριονέτες…
Θυμηθείτε ότι υπήρξαμε. Με μια ύπαρξη φευγαλέα και ακατάσχετη, που δεν αντέξατε να κοιτάξετε κατάματα. Υπήρξαμε – αλλά για εσάς δεν ήταν αρκετό.
«Αναπεσών εκοιμήθης ως λέων καί ως σκύμνος...» (Γεν. 49,9)
Να ξημερώνει η μέρα του Σαββάτου. Με μια γάτα κουλουριασμένη στο πλάι να γουργουρίζει. Σε εγρήγορση ο νους, με κλειστά μάτια. Η καρδιά να χτυπάει πέρα από τις έννοιες, πέρα από τον Θεό και την αθεΐα, την πίστη και την απιστία, τη γνώση και την αγνωσία. Με μια γνώση που δεν γνωρίζει αντικείμενα και δεν είναι παρά το άλλο όνομα της αγάπης.
Να ξημερώνει η μέρα του Σαββάτου και η καρδιά να χτυπά με τον νου να επιστρέφει μέσα της και να κουλουριάζεται σαν γάτα γουργουρίζοντας· να επιστρέφει ο νους για να κοιτάξει τον κόσμο όπως αληθινά μπορεί να τον κοιτάξει, σαν νήπιο· και να χτυπά η καρδιά και όλες οι έννοιες να τήκονται μέσα της και ο πιστός και ο άπιστος, ο ένθεος και ο άθεος, ο γνωστικιστής και ο αγνωστικιστής να συγχέονται και να μη μπορούν με κανέναν τρόπο να διακριθούν μεταξύ τους, σε πείσμα των συστημάτων της λογικής μα και της κάθε ομολογίας.
Να ξημερώνει η μέρα του Σαββάτου, με το γουργούρισμα της γάτας και την καρδιά να έχει λύσει επιτέλους τη σύμβαση της υποχρέωσης για κατανόηση κι ομολογία.
Να ξημερώνει η μέρα του Σαββάτου και ο νους να υπνώττει και να αγρυπνά ευχαριστημένος χωρίς την υποχρέωση να αντλεί με τον τρύπιο κουβά του και να παραπονιέται που δεν κρατά νερό.
Να ξημερώνει η μέρα του Σαββάτου κι ο καθημερινός χρόνος να παύει να είναι μια ευκαιρία προς εκμετάλλευση, μια ευκαιρία που επείγει να αδραχθεί πριν χαθεί, μια ευκαιρία προς βαθύτερη κατανόηση των πραγμάτων, μια υπόσχεση για περισσότερη σοφία και δύναμη.
Να ξημερώνει η μέρα του Σαββάτου και ο καθημερινός χρόνος να μην είναι παρά καθημερινός χρόνος, φωτεινός και χαμένος συνάμα, με ακέραιο το απλήρωτο κενό του, την έλλειψη, την αναπόφευκτη ήττα του θανάτου· τεταμένος ίσαμε το ανάστημα ενός μωρού, πυκνός και οξύς, όπως ένα μωρό που άλλοτε γελά και άλλοτε κλαίει· βραχύς, συνεσταλμένος, αμετάκλητα κολοβωμένος και αιώνια διαθέσιμος για …παιχνίδι.
Να ξημερώνει η μέρα του Σαββάτου και να γελάει κανείς με όσους πιστεύουν ότι είναι – ή σκοπεύουν να γίνουν – εκλεκτοί μύστες βαθύτερα κρυμμένων νοημάτων.
Να ξημερώνει η μέρα του Σαββάτου και μύησή μας να γίνεται η ίδια η ζωή κι η καθημερινότητά μας και να αναγνωρίζεται επιτέλους ότι δεν υπάρχει τίποτα βαθύτερο από το επιφανειακό και ότι στην κάθε στιγμή συνοψίζεται το παν και τίποτα δεν επείγει να αδράξουμε αλλά απλώς όλα είναι εδώ για να τα διαβάζουμε, όπως ο γονιός που γυρνά και κοιτά το προσωπάκι του παιδιού του σαν να μην υπάρχει χρόνος, σαν να μην υπάρχουν οι δουλειές και εκκρεμότητες που έχει αφήσει πίσω του.
Να ξημερώνει η μέρα του Σαββάτου και τίποτα να μη χωρίζει τους νεκρούς από τους ζωντανούς.
Να ξημερώνει η μέρα του Σαββάτου και να αφουγκράζεσαι του λιονταριού τον ύπνο και του σκύμνου.
Κύριε,
είπα, αυτές τις τελευταίες νύχτες
της αφωνίας,
με το γαϊδουράκι της θείας απραξίας
να σε αναζητήσω
και, ανάσα την ανάσα,
την απουσία σου ν' ακολουθήσω
έως την Ιερουσαλήμ της καρδιάς·
τουλάχιστον, είπα,
δεν θα τρομάξω
μέσα στην κραταιή σιγή σου
με ομολογίες πίστης και Ωσαννά.
Αναπολώντας ενίοτε πρόσωπα που έφυγαν,
νιώθω πως είναι αστεία η πεποίθηση ότι έχουμε κάποιον βαθύτερο εαυτό,
κι εκείνο το αρχαίο σύνθημα, το «γνώθι σεαυτόν», λέω πως είναι χωρατό.
Δεν με διδάσκουν το carpe diem,
ούτε με παροτρύνουν στη μετάνοια.
Σιμά μου στέκουν·
δεν σπεύδουν να μου μιλήσουν απ’ αλλού.
Μα ο ένας του άλλου την ανημπόρια αφουγκράζεται.
Αναπολώντας ενίοτε ανθρώπους πεθαμένους,
θαρρώ πως η ζωή με χιούμορ αναβλύζει.
Καμιά φορά ονειρεύομαι ό, τι έζησα
το οικόπεδο πριν την πώληση και
το μισοτελειωμένο σπίτι.
Και πατώ σε έναν κήπο
πρωτόπλαστο.
Και τα παιδιά μικρά.
Και είναι όλα όσα έζησα
όπως το οικόπεδο πριν την πώληση
και το μισοτελειωμένο σπίτι.
Και οι φωνές έξω και μέσα μου
γνωστές και οικείες
με κλειστά τα μάτια.
Και ξυπνώ με μια πικρή γεύση στο στόμα
και μια λαχτάρα.
Και ξυπνώ με την αίσθηση
ότι κανένα παρελθόν
κανένα τέλος δεν ισχύει.
Και λέω Θε μου
ευτυχώς που ξυπνώ
γιατί πόσο να αντέξει η καρδιά
τον σπαρακτικό παράδεισο του ονείρου;
Και λέω: σαν ψέμα μοιάζει ότι είμαι ξυπνητός
ότι είχα ένα παρελθόν κι όλα τελειώσαν.
Πυγολαμπίδα: όνομα και πράγμα.
Μ’ ένα ελάχιστο – που τρεμολάμπει –σώμα.
Απαρατήρητο μέσα στα φώτα τα μεγάλα
της πόλης,
των ανθρώπων.
Πυγολαμπίδα: Έστω κι αυτό.
Τι περισσότερο απ' αυτό;
Μικρό, μεγάλο πράγμα.
[Αναφορά στο άρθρο του Παζολίνι στην εφημερίδα Corriere della Sera με τίτλο «Το κενό της εξουσίας» ή «Το άρθρο των πυγολαμπίδων» (1975)]
Ποιὸς εἶπε ὅτι ἔφτιαξες τὸν κόσμο γιὰ τὸν ἄνθρωπο,
καὶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ κέντρο τοῦ κόσμου;
Καὶ ἂν πεῖς γιὰ τὰ χαρίσματα,
ὅτι προίκησες τὸν ἄνθρωπο μὲ ἰδιαίτερα χαρίσματα…
ἂν αὐτὸ τὸ πεῖς γιὰ τὴ γατούλα αὐτή,
γιὰ τὰ πουλιὰ, τὰ δέντρα καὶ τὰ ἄνθη αὐτά,
ἔχει καλῶς·
αὐτὰ φαίνεται
πὼς μποροῦν νὰ ζοῦν
μὲ χάρισμα καὶ νόημα,
ἔστω καὶ ἀγκομαχώντας,
ἔστω καὶ ἐν μέσω ὀδυνῶν καὶ σπαραγμῶν.
Αὐτὰ εἶναι ὁ παράδεισος,
ποὺ διψασμένος ἀρδεύεται ἀπὸ τὴ χάρη Σου —
ποὺ ἐπιμένει καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχει
καὶ νὰ προπορεύεται τοῦ ἀνθρώπου.
Της μνήμης
τα σκαλιά κατέρχομαι ένα ένα
–και κάποτε κατρακυλώντας–
ως το χώμα.
Ως εκεί όπου
το στήθος μου δεν φθάνει
για τη γλυκόπικρη, πλατιά συγνώμη
κι άλλην ανάσταση από εσένα δεν γνωρίζει.
Τι νόημα έχουν τα ονόματά μας;
Τι νόημα έχουν τα ονόματά μας;
Τι είμαστε εμείς μέσα στον κόσμο
σαν δύο ανώνυμα περιστέρια
σαν τα δύο περιστέρια που φιλιούνται στην αυλή
που έρχονται και παρέρχονται
και άλλα όμοια τα διαδέχονται
έως τη συντέλεια του αιώνα;
❧
Αγάπη
Με το όνειρο της αγάπης ζω
είναι πολύ πραγματικό
πιο πραγματικό απ’ την πραγματικότητα
και δεν ξέρω αν θέλω να ξυπνήσω
ή να κοιμηθώ.
❧
Αγάπη II
Κάθε μέρα παλεύουμε με την Αγάπη
και τρώμε ο ένας τον άλλο
Κάθε μέρα παλεύουμε με την Αγάπη
και φαίνεται ότι νικάμε
και φαίνεται ότι νικάμε
τρώγοντας ο ένας τον άλλο
ώσπου εξουθενωμένοι να της παραδοθούμε.
❧
Θάνατος
Με πόση χαρά
Με πόση πόση χαρά
αποσοβείται ο θάνατος από τη ζωή μας
σαν να ήταν ψέμα
σαν να ήταν μια απατηλή ιδέα!
Και πόση έκπληξη νιώθουμε
όταν πράγματι
έρχεται και μας αγγίζει
αυτός ο ίδιος
που πάντοτε περιμέναμε
και δεν υπάρχει κανείς πλέον
για να μας πείσει
ότι δεν είναι ψέμα
ότι δεν είναι μια απατηλή ιδέα του μυαλού
ή μια λάθος διάγνωση.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ: https://frear.gr/?p=34171]
Από τον εφιάλτη του κακού
γνωρίζουμε ότι πρέπει να ξυπνήσουμε
και να κοιτάξουμε επιτέλους
ο ένας τον άλλο
με πρόσωπο ιλαρό και αθώο.
Να αγκαλιαστούμε.
Οι πάντες.
Όμως με αυτόν πεθαίνουμε.
Προσμένοντας μιαν άλλη ζωή
που αληθινά δεν μπορέσαμε
να ζήσουμε ποτέ.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ: https://frear.gr/?p=32498 ]
«Υπάγω και έρχομαι προς υμάς» (Κατά Ιωάννην, 14:28)
Φράση μοναδική και ανήκουστη.
Φεύγει για να έρθει σε εμάς;
Εμείς όταν φεύγουμε, δεν φεύγουμε έτσι.
Φεύγουμε υποτιμώντας, εκδικούμενοι ή εγκαταλείποντας.
Φεύγουμε ίσως ακόμα και για να σωθούμε.
Βροντώντας τη θύρα πίσω μας ή σφραγίζοντάς την για πάντα.
Πίστη
Δυσπιστώ απέναντι σε αυτούς που δηλώνουν ότι πιστεύουν.
Κατανοώ αυτούς που λένε ότι δεν πιστεύουν.
Ως προς τα ζητήματα της πίστης δεν είμαι σοφότερος και ικανότερος από κανένα.
Όμοια με όλους πορεύομαι προς το θάνατο.
Και το αίνιγμα του Χριστού γίνεται ολοένα εκτυπώτερο στο μυαλό και στην καρδιά μου.
Καλλιτέχνης
Υπήρξα μεγάλος καλλιτέχνης:
στο να χάνω τον χρόνο μου.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ: https://www.blogger.com/blog/post/edit/2710513633203866649/5565625701782954988?hl=el]
«καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν» Γεν. 1,31
Τώρα πια ξέρω τι σημαίνει επιστροφή
σήμερα κιόλας θα γυρίσω νωρίς
πιο νωρίς από κάθε άλλη φορά
θα γυρίσω και θα δέσω τις καρέκλες
που τρίζουν
όπως μου ζήτησες
θα γυρίσω
και έτσι
καθώς θα περισφίγγω τους αρμούς
θα ακονίζω το στομωμένο πόθο μας
τον ενεστώτα της οικίας μας
χωρίς τριγμούς
χωρίς θόρυβο
μακριά από τον κόσμο τον παλιό
τον βουερό
τον καπνισμένο
βαθιά μέσα στο στήθος του Θεού
αγαπημένη
Αθήνα, 9 Νοεμβρίου 2014
[Δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό Φρέαρ: https://frear.gr/?p=7087]
Αλεξάνδρεια, 28 Νοεμβρίου 2012
Θέ μου, τι λαβύρινθος είναι αυτός!
Στην καρδιά, στο μυαλό. Στην πόλη.
Πίσω από πόρτες βαριές, μολυβένιες,
από σπίτια κλειστά, σκοτεινά,
χωρίς παράθυρα.
Σε χρόνου σχισμές. Σε τόπου ρωγμές.
Γυναίκες χλωμές σαν το φεγγάρι.
Μάνες ακίνητες.
Καντήλια που τρεμοσβήνουν.
Σιωπές, σεντόνια λευκά, κλάματα.
Πίσω από πόρτες βαριές, ασήκωτες,
από σπίτια κλειστά, σκοτεινά,
χωρίς παράθυρα.
Στην καρδιά, στο μυαλό.
Μέσα στο λαβύρινθο της πόλης.
Σπαρακτικά κλάματα μωρών μου ξεσκίζουν την ψυχή.
Σε χρόνου σχισμές. Σε τόπου ρωγμές.
Άνθρωποι γεννιούνται ακόμα.
Μέσα στο λαβύρινθο της καρδιάς, του μυαλού,
της πόλης. Γεννιούνται οι άνθρωποι.
Παιδί μου, έτσι και εσύ, έτσι και εγώ,
έτσι όλοι μας ερχόμαστε στον κόσμο.
Μέσα σε αυτό το λαβύρινθο.
Από τόσο διαφορετικά, θεοσκότεινα δωμάτια
Παιδί μου εσύ μη δίνεις σημασία,
μην ακούς.
Ξεμαντάλωσε την πόρτα!
Να βγεις με τη μπάλα
να χοροπηδήσει η καρδιά μου