Αναπολώντας ενίοτε πρόσωπα που έφυγαν,
νιώθω πως είναι αστεία η πεποίθηση ότι έχουμε κάποιον βαθύτερο εαυτό,
κι εκείνο το αρχαίο σύνθημα, το «γνώθι σεαυτόν», λέω πως είναι χωρατό.
Δεν με διδάσκουν το carpe diem,
ούτε με παροτρύνουν στη μετάνοια.
Σιμά μου στέκουν·
δεν σπεύδουν να μου μιλήσουν απ’ αλλού.
Μα ο ένας του άλλου την ανημπόρια αφουγκράζεται.
Αναπολώντας ενίοτε ανθρώπους πεθαμένους,
θαρρώ πως η ζωή με χιούμορ αναβλύζει.
