Αλεξάνδρεια, 28 Νοεμβρίου 2012
Θέ μου, τι λαβύρινθος είναι αυτός!
Στην καρδιά, στο μυαλό. Στην πόλη.
Πίσω από πόρτες βαριές, μολυβένιες,
από σπίτια κλειστά, σκοτεινά,
χωρίς παράθυρα.
Σε χρόνου σχισμές. Σε τόπου ρωγμές.
Γυναίκες χλωμές σαν το φεγγάρι.
Μάνες ακίνητες.
Καντήλια που τρεμοσβήνουν.
Σιωπές, σεντόνια λευκά, κλάματα.
Πίσω από πόρτες βαριές, ασήκωτες,
από σπίτια κλειστά, σκοτεινά,
χωρίς παράθυρα.
Στην καρδιά, στο μυαλό.
Μέσα στο λαβύρινθο της πόλης.
Σπαρακτικά κλάματα μωρών μου ξεσκίζουν την ψυχή.
Σε χρόνου σχισμές. Σε τόπου ρωγμές.
Άνθρωποι γεννιούνται ακόμα.
Μέσα στο λαβύρινθο της καρδιάς, του μυαλού,
της πόλης. Γεννιούνται οι άνθρωποι.
Παιδί μου, έτσι και εσύ, έτσι και εγώ,
έτσι όλοι μας ερχόμαστε στον κόσμο.
Μέσα σε αυτό το λαβύρινθο.
Από τόσο διαφορετικά, θεοσκότεινα δωμάτια
Παιδί μου εσύ μη δίνεις σημασία,
μην ακούς.
Ξεμαντάλωσε την πόρτα!
Να βγεις με τη μπάλα
να χοροπηδήσει η καρδιά μου
