Ανάσταση

 Της μνήμης 

τα σκαλιά κατέρχομαι ένα ένα

–και κάποτε κατρακυλώντας–

ως το χώμα. 

Ως εκεί όπου

το στήθος μου δεν φθάνει

για τη γλυκόπικρη, πλατιά συγνώμη

κι άλλην ανάσταση από εσένα δεν γνωρίζει.