«Τι αστείος που ήμουν, όταν ήμουν μαριονέτα» Πινόκιο
Όπως ένα άλογο που θαρρεί πως το συγκρατεί ο λεπτός σπάγκος που είναι δεμένος στο πόδι μιας πλαστικής καρέκλας ή όπως ένα μικρό πουλί που δεν γνωρίζει ακόμη ότι έχει φτερά και δεν τολμά να πετάξει, έτσι ζούμε – σαν αστείες μαριονέτες…
Θυμηθείτε ότι υπήρξαμε. Με μια ύπαρξη φευγαλέα και ακατάσχετη, που δεν αντέξατε να κοιτάξετε κατάματα. Υπήρξαμε – αλλά για εσάς δεν ήταν αρκετό.
