Στο λεωφορείο ένα κορίτσι να μιλά στον πατέρα του με άναρθρες κραυγές και χαμόγελα...
Μέλαινα ειμί εγώ και καλή... σαν να άκουγα τον στίχο αυτό από το Άσμα Ασμάτων...
Και το κορίτσι να απλώνει το χέρι του προς τη μεριά του πατέρα και να γελά και ο πατέρας να της κάνει αστείες γκριμάτσες και να γελά κι αυτός... σε ποια γλώσσα γελούσαν;
Και θυμήθηκα τη δημιουργία του Αδάμ του Μιχαήλ Αγγέλου...
Κάποιοι μένουν ξοπίσω και φωνάζουν έστω και με άναρθρες κραυγές...εδώ είμαστε!... τείνοντας το χέρι τους προς έναν ... δικό τους άνθρωπο... και κάποιοι από εμάς γυρνούν προς αυτούς και κοιτάζουν με νοσταλγία... τον δικό τους άνθρωπο, τον άλλο εαυτό τους, τον εύθραυστο, τον καθυστερημένο... και ακούν τον συριγμό του πνεύματος από το φεγγαρένιο πρόσωπο...το πνεύμα το καταιγιστικό, το υπόκωφο και παραγνωρισμένο... τη φωνή που φωνάζει, μέσα από την άβυσσο, είμαι εδώ... σε απόσταση ενός τεντωμένου χεριού από εσένα... όταν οι περισσότεροι γύρω -μετά από αιώνες εκπαίδευσης- δεν έχουν μάθει να λένε τίποτα άλλο -πάντως έναρθρα και με την τελειότερη δυνατή διατύπωση- από ...έχω και κατέχω... όταν τόσο πολλοί γύρω -μετά από αιώνες εκπαίδευσης- δεν μπορούν να θαυμάσουν τίποτα άλλο πέρα από τους δυνατούς τω πνεύματι και την τεχνητή και όλο και πιο ισχυρή νοημοσύνη.
Δευτέρα Αγίου Πνεύματος, 1 Ιουνίου 2026
