Αλεξάνδρεια, 9 Απριλίου 2011
Σε μια σφηγκοφωλιά από μικρομάγαζα, σιδεράδικα, συνεργεία, βουλκανιζατέρ, οπωροπωλεία, μ’ ένα τζαμί στο μέσον του συνοικιακού δρόμου που έσφυζε από οργιαστική κινητικότητα - από ένα μυρμηγκώδες πηγαινέλα στις διάπλατες ανοικτές πύλες του - και άπλωνε μαγνητικό το ηλεκτρικό φως του σαν πέπλο σκιερό, δώθε και κείθε. Σε μια οχληρή γειτονιά, μ' ένα καφενέ στα σπλάχνα της στενό, τόσο στενό ίσα που να δρασκελίζει ο καφετζής μόνος το κατώφλι του για να σερβίρει έξω τους μαστόρους – ορισμένοι από αυτούς είχαν ήδη αρχίσει να καπνίζουν τον αργιλέ τους, αναπαυμένοι στις ερειπωμένες καρέκλες τους – απέναντι από το στοιβαγμένο σωρό των σκουπιδιών, μετά το σούρουπο, όταν είχε κατακαθίσει για τα καλά η νύχτα η υγρή, η νωχελική, στα φλυτζάνια των φτωχών θαμώνων του πεζοδρομίου και η κακοσμία γινόταν εξαιρετικά δυσβάσταχτη στους αμύητους. Σε ένα μπουντρουμάκι με εκτυφλωτικούς φανούς, ανέμενα καρτερικά την επιδιόρθωση του ποδηλάτου του γιού μου.
Στεκόμουν δίπλα στον αριστερό παραστάτη της πόρτας και παρατηρούσα τη διαδικασία επιδιόρθωσης, την αλλαγή της σαμπρέλας, την αποκατάσταση και το σφίξιμο των φρένων. Όταν ξάφνου με ρίγος αποσαφηνίστηκε μέσα μου κάποια ακατέργαστη εντύπωση. Ναι, μια φιγούρα με σφιχτά δεμένο γυναικείο φακιόλι στο κεφάλι και γκρίζο ποδήρη χιτώνα, περνούσε κάθε τόσο μπροστά από το μαγαζάκι, καπνίζοντας πουφ και πουφ σα φουγάρο και πήγαινε και ερχόταν πάλι και πάλι. «Τρελός!» αναφώνησα μέσα μου, «άνδρας είναι!», είπα και το επιβεβαίωσα, εντοπίζοντας το αξύριστο τραχύ πρόσωπο με τα αδρά χαρακτηριστικά, καθώς βάδιζε παράπλευρα και γύρναγε το κεφάλι και μας κοιτούσε με τα μικρά θολωμένα μάτια του σα να μη μας έβλεπε και κάπνιζε πουφ και πουφ σα φουγάρο, αδιάκοπα και απομακρυνόταν και πισωγύριζε συνεχίζοντας την ατέλειωτη διαδρομή του. «Εγώ αναπνέω» ψιθύρισα «και συ πας καπνίζοντας...Που θαρρείς ότι πλέχουμε;»
Σαλπίζαμε και οι δύο βουβοί στην επιφάνεια του κόσμου, άλλος στενάζοντας, άλλος καπνίζοντας...
