Πατέρα
με νήπιο νου
και θαυμασμό
σαν άλλοτε
που ήμουν μικρό παιδί
στέκομαι και πάλι
ενώπιόν σου
αλλιώτικα όμως στέκομαι
στέκομαι σήμερα
μπροστά στο θάνατό σου
και είναι η ψυχή μου γεμάτη απορία
και διαμαρτύρεται
«Πώς γίνεται πατέρα να πεθάνεις;»
Πατέρα
η μνήμη σου τώρα
είναι ολοζώντανη
στα χέρια του Θεού
και ανάβει πολλές φλόγες
μέσα στην καρδιά μου
σε μια καρδιά
που όσο ζούσες
εύκολα σε ξεχνούσε
Αθήνα, 19.05.2014
