mi ritrovai per una selva oscura,
ché la diritta via era smarrita.»
(La Divina Commedia: Inferno, I canto, vv.1-3)
(«Στο μεσοστράτι απάνω της ζωής μας
σε σκοτεινό πλανήθηκα ρουμάνι,
τι ’ταν ο δρόμος ο σωστός χαμένος.» Μτφ. Νίκος Καζαντζάκης
Θεία Κωμωδία: Κόλαση, 1ο άσμα, στ. 1-3 – του Ντάντε Αλιγκιέρι )
Λίγες μέρες μετά τα 57 γενέθλιά μου και συγκεκριμένα πριν από λίγο, θυμήθηκα ξαφνικά, καθώς αφουγκραζόμουν την αναπνοή μου και τους χτύπους του ρολογιού μέσα στη μεσημεριανή ανάπαυλα, τους παραπάνω στίχους. Και είπα μέσα μου ότι μετάνοια δεν είναι τίποτα άλλο από την επόμενη ανάσα που έχω ανάγκη να πάρω για να ζήσω. Αλλά και οι αμέσως επόμενοι τέσσερις στίχοι, που σας τους μεταφέρω εδώ πάλι σε μετάφραση Καζαντζάκη, μπορούν, θαρρώ, να ταυτιστούν με τον απολογισμό και της δικής μου ζωής:
«Αχ τι βαρύ πως ήταν να στορήσω,
το άγριο, δασό, σφιχτομπλεμένο δάσο
που ως θυμηθώ ανανιώνεται η τρομάρα,
τόσο πικρό, που λίγο πιο ’ναι ο χάρος.»
Ναι, μετάνοια είναι η επόμενη βαθιά ανάσα που έχω ανάγκη να πάρω για να ζήσω. Δεν μου λείπουν οι πνευματικοί της εκκλησίας. Δεν μου λείπει η εξομολόγηση των αμαρτιών και η τελετουργική μαγική άφεσή τους για να έχω την πεποίθηση ότι «καθάρισα» και αποκαταστάθηκε η «καλή» εικόνα του εαυτού μου. Δεν μου λείπει το οποιοδήποτε ωραιοποιημένο αφήγημα του εαυτού και των πεπραγμένων μου.
Μου λείπει μόνο με μια βαθιά αναπνοή … χωρίς να σκέπτομαι τίποτα άλλο… με άλλο νου και άλλη πνοή να ζήσω…
