Ο πόλεμος στην Ουκρανία πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του, η οποία, όπως κι αν διαμορφωθεί, δεν μπορεί παρά να ταυτιστεί με την κατάρρευση της «πρώην Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας» (πριν από την οποία ουκρανικό κράτος δεν είχε υπάρξει ποτέ· και αξίζει να θυμόμαστε ότι η Κριμαία, την οποία ο Ζελένσκι δεν παύει να διεκδικεί, προσαρτήθηκε στη σοβιετική ουκρανική δημοκρατία μόνον το 1954 από τον Χρουστσόφ και, σύμφωνα με την απογραφή εκείνου του έτους, ο πληθυσμός της ήταν κατά 72% ρωσικός).
Όπως επαναλάμβανε αδιάκοπα η ευρωπαϊκή ιθύνουσα τάξη: θα είμαστε στο πλευρό της Ουκρανίας «έως τέλους». Όμως αυτό το τέλος δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει και τις τύχες της ίδιας της Ευρώπης. Τι θα πράξει και τι θα πει η Ευρώπη όταν το τέλος της Ουκρανίας –στο οποίο η ίδια συνέβαλε ώστε να καταστεί καταστροφικό– θα είναι γεγονός τετελεσμένο;
Σύμφωνα με την εκτίμηση των πιο οξυδερκών πολιτικών παρατηρητών, είναι πιθανόν και η ταυτότητα της σημερινής ευρωπαϊκής κοινότητας – της οποίας η νομική υπόσταση δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια διεθνής συμφωνία μεταξύ κρατών– να τεθεί εν αμφιβόλω. Κι αυτή είναι η μόνη θετική συνέπεια που μπορούμε να περιμένουμε από τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο οποίος είναι, κατά τα λοιπά, όπως όλοι οι πόλεμοι, ολέθριος.
[Αναρτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2025 στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου Quodlibet (στη στήλη Una voce).]
