Ανάμεσα στα δεινά και τις φρικαλεότητες του πολέμου που συχνά λησμονούνται, είναι και η επιβίωσή του σε καιρό ειρήνης μέσω των βιομηχανικών του μεταλλάξεων. Είναι γνωστό – αλλά το λησμονούμε – ότι τα συρματοπλέγματα, με τα οποία πολλοί περιφράσσουν ακόμα τα χωράφια και τις ιδιοκτησίες τους, προέρχονται από τα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και είναι βαμμένα με το αίμα αναρίθμητων νεκρών στρατιωτών· είναι γνωστό – αλλά το λησμονούμε – ότι οι φουσκωτές λέμβοι, που κατακλύζουν τις ακτές μας, επινοήθηκαν για την απόβαση των στρατευμάτων στη Νορμανδία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο· είναι γνωστό – αλλά το λησμονούμε – ότι τα ζιζανιοκτόνα, που χρησιμοποιούνται στη γεωργία, προέρχονται από εκείνα που οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν για την αποψίλωση των δασών στο Βιετνάμ· ομοίως, το έσχατο και χείριστο όλων επακόλουθο, οι πυρηνικοί σταθμοί με τα ανεξάλειπτα απόβλητά τους συνιστούν την «ειρηνική» μεταστοιχείωση των ατομικών βομβών. Και είναι καλό να θυμόμαστε, όπως είχε κατανοήσει η Σιμόν Βέιλ, ότι ο εξωτερικός πόλεμος είναι πάντοτε και εμφύλιος πόλεμος, ότι η εξωτερική πολιτική είναι, στην πραγματικότητα, εσωτερική πολιτική. Αντιστρέφοντας τον τύπο του Κλαούζεβιτς, σήμερα η πολιτική δεν είναι παρά η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα.
[Αναρτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2025 στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου Quodlibet (στη στήλη Una voce).]
