Γεμάτοι φθινόπωρο οἱ ποταμοί
ἀπ’ τὰ βουνὰ συρρέουν χρυσωμένοι,
πρὸς τὴ θάλασσα παίρνουν
τὸν ξέπνοο ἦχο τῶν χωριῶν.
Στὶς γαλήνιες πόρτες
γυναῖκες, παραδομένες στὶς ἐποχές, κάθονται
καὶ ράβοντας ἐπαναλαμβάνουν
στὸν ἄνεμο τὰ ὡραῖα, σκορπισμένα ὀνόματα.
Πάλι και πάλι πρέπει να θέτουμε υπό αμφισβήτηση την πρωτοκαθεδρία της γνώσης στον πολιτισμό μας, να αναρωτιόμαστε αν όντως, σύμφωνα με τα λό...