Γεμάτοι φθινόπωρο οἱ ποταμοί
ἀπ’ τὰ βουνὰ συρρέουν χρυσωμένοι,
πρὸς τὴ θάλασσα παίρνουν
τὸν ξέπνοο ἦχο τῶν χωριῶν.
Στὶς γαλήνιες πόρτες
γυναῖκες, παραδομένες στὶς ἐποχές, κάθονται
καὶ ράβοντας ἐπαναλαμβάνουν
στὸν ἄνεμο τὰ ὡραῖα, σκορπισμένα ὀνόματα.
Σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο έσχατο από το παρόν. Οι στιγμές αυτές είναι τα πραγματικά έσχατα και αν η Εκκλησία επαγγέλλεται κάποια...