Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026

Τέσσερα ποιήματα του Τζόρτζιο Καπρόνι

(Από τη συλλογή «Το τείχος της γης»)


Ψευδής ένδειξη

«Σύνορο», έλεγε η πινακίδα.

Γύρεψα το τελωνείο. Δεν υπήρχε.

Δεν είδα, πίσω από την καγκελόπορτα,

ούτε σκιά ξένης γης.


Θλιβερότατο πλήθος ή του ’48

Έφευγαν όλοι κι αντίο

κι αντίο κι αντίο και… στον Θεό.

Μονάχα όποιος δεν έφευγε (εγώ)

έφευγε μέσα σ’ εκείνον τον χαμό.


Έσχατη παράδοση

Έχω αποθέσει τα όπλα.

Έχω μαϊνάρει τα πανιά.

Έχω υποστείλει τη σημαία.

Τι μου απομένει πια, αν όχι

να χτυπήσω το ταμπούρλο;


Ανάγκη οδηγού

Είχα χαθεί. Αγκομαχούσα.

Γύρευα μια διέξοδο.

Ρώτησα κάποιον. «Δεν είμαι»,

μου απάντησε, «από εδώ.»


[Σημ. μεταφραστή: Για να θυμόμαστε ότι και αυτοί οι οδηγοί μας, που ενίοτε φαίνεται ότι έχουμε τόσο ανάγκη, δεν είναι από εδώ. Όσο για το πέρα από εδώ «Δεν είδα, πίσω από την καγκελόπορτα, ούτε σκιά ξένης γης» λέει ο ποιητής. Ας θυμηθούμε και ότι οι διαφημισμένες μεταθανάτιες εμπειρίες ποικίλουν ανάλογα με την παράδοση στην οποία έζησαν οι εκάστοτε αφηγητές τους.]


Έσχατα, Δευτέρα Παρουσία, Εκκλησία

Σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο έσχατο από το παρόν. Οι στιγμές αυτές  είναι τα πραγματικά έσχατα και αν η Εκκλησία επαγγέλλεται κάποια...