Αλεξάνδρεια, 7 Ιουνίου 2013
Λοιπόν, Ιούνιος 2013 και τα φλογόδεντρα έχουν πάλι την τιμητική τους στoν κήπο του τελευταίου Ελληνικού τετραγώνου της Αλεξάνδρειας. Από το πουθενά, από το τίποτα, φάνηκαν πάλι πλημμυρισμένα με κοκκινωπά άνθη, των οποίων θαρρείς ότι τα – αποκλίνοντα μεταξύ τους – ακριβά πέταλα γέρνουν παραδομένα, δίνοντας την εντύπωση ότι η λεπτή ύφανση της πορφυρής στολής τους σκίστηκε βίαια από μιαν μικρή, πλην όμως ασίγαστη υποφώσκουσα εσώτερη φλόγα που μόλις διακρίνεται με την λευκάζουσα κορυφή της αδηφάγας ασίγαστης γλώσσας της.
Φλογόδεντρα εσείς, με το σαν της φτέρης φύλλωμά σας, που το μακρύ χειμώνα ήσασταν γυμνωμένα, γεμίσατε πάλι με άνθη. Φλογόδεντρα εσείς μοιάζετε με τους παντρεμένους, που χρόνια θα έλεγε κανείς ήσαν πεθαμένοι. Όμως κράτησαν το νου τους υπομονετικά στο ταπεινό χώμα της καρδιάς περιορισμένο. Και μιαν ημέρα, μιαν ημέρα κατά τα άλλα συνηθισμένη, την ώρα που περνούσαν κάτω από τα ίδια σκεβρωμένα κτήρια, την ώρα που από υποχρέωση και από συνήθεια άνοιγαν πάνωθέν τους διάπλατα τα παράθυρα του κόσμου και διαλυόταν σαν ψέμα, μέσα στις κάμαρες, το αβάσταχτο – λες – μολύβδινο φορτίο της νύχτας, λύθηκε ο επίδεσμος από τα μάτια τους και είδαν ο ένας τον άλλον αγέραστο, νέο όσο ποτέ άλλοτε και χαιρετήθηκαν σαν παιδιά αθώα που πρωτανταμώνουν, σαν να γνωρίζονταν ωστόσο από πάντα και αγαπήθηκαν και πάλι με εκείνη την αγάπη τη συζυγική, την αιώνια, που επίμονα ανθίζει, με άνθη πορφυρά, από καιρού εις καιρόν.
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας «Αλεξανδρινός Ταχυδρόμος»)
