Ο τριακοστός τρίτος (κατά το μασοριτικό κείμενο) ψαλμός, στον ένατο στίχο, αναγγέλλει μιαν αστραπιαία, κεραυνοβόλα σύνθεση: «Γιατί αυτός είπε, και έγινε (συνέβη)». Δεν είναι μια πρόβλεψη για κάτι, αλλά τετελεσμένο γεγονός σε μια στιγμή. Το ρήμα λέ(γ)ω της θεότητας φορτίζει τη λέξη με αυτή την τεράστια δύναμη : να γίνεται αυτό που εκφωνείται. Στον πρόλογο του Ερρίκου του Ε', ο Σαίξπηρ, μέσω του χορού, δηλώνει στους θεατές τους περιορισμούς του και ζητά τη βοήθειά τους: «Φτιάξτε από έναν άνδρα χίλιους, δημιουργήστε έναν ισχυρό στρατό στη φαντασία σας· αν εμείς λέμε «άλογα», φανταστείτε αληθινά άλογα και δείτε τα να τυπώνουν περήφανα με τις οπλές τους τα ίχνη τους στο μαλακό χώμα… διανύοντας, στη σύντομη ώρα της κλεψύδρας, πολλά χρόνια». Εδώ τα λόγια που λέγονται, μέσα στον μικρό περίβολο κάποιας θεατρικής σκηνής, ζητούν να μεταμορφωθούν σε οράματα, να γίνουν τα οράματα εκείνων που κάθονται στην αίθουσα. Έχουν μικρότερη δύναμη από εκείνη που διακηρύσσει ο Ψαλμός, όπου το λεγόμενο είναι αυτοστιγμεί πραγματικότητα, είναι ένα τετελεσμένο γεγονός. Η δύναμη του θεάτρου είναι μικρότερη, αλλά εξίσου ικανή να μας συνεπάρει, να ζωντανέψει μέσα μας εικόνες και συναισθήματα. Μου τυχαίνει ενίοτε να ανέβω σε μία εξέδρα, να πάρω τον λόγο για να τον απευθύνω στους παρευρισκόμενους. Νιώθω τότε το βάρος της φράσης του Αργεντινού συγγραφέα Μπόρχες: «Κανείς δεν είναι το αλάτι της γης. Ο καθένας, ωστόσο, σε κάποια στιγμή της ζωής του, είναι».
*Δημοσιεύτηκε στις 27/08/2024 στην ιταλική εφημερίδα Avvenire
