Μου έτυχε στο παρελθόν να γράφω με κεφαλαίο μια λέξη στην οποία ήθελα να αποδώσω ιδιαίτερη σημασία ή βαρύτητα. Τώρα ξέρω ότι έκανα λάθος. Είναι καλό να βλέπουμε τα πάντα με μικρά, το κεφαλαίο εμποδίζει να δούμε και να καταλάβουμε, σαν να μην είναι αναγκαία η κατανόηση, άπαξ και υπογραμμιστεί η προτεραιότητα ή η σπουδαιότητα. Και γενικότερα, αν κάτι – έστω και ο όρος θεός ή, ακόμη χειρότερα, η λέξη κράτος – έχει ανάγκη το κεφαλαίο, αυτό σημαίνει ότι δεν πιστεύουμε αρκετά στην υπεροχή του. Όπως θαυμαστά έγραψε η ελληνίδα ποιήτρια Κική Δημουλά: «Αν η βροχή πέφτει με κεφαλαία / τη βλέπω, αν πέφτει με μικρά / την αγαπώ». Με μικρά βλέπουμε, με μικρά ζούμε και, αν ο θεός και το κράτος δεν μας τα επιβάλουν, χωρίς κεφαλαία θα φύγουμε από τη μικρή, αγαπητή γη.
[Αναρτήθηκε στις 12/12/2025 στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου Quodlibet (στη στήλη Una voce).]
