Είμαστε όλοι ανεξαιρέτως θανάσιμα φτωχοί.
Εκείνος ο πλούτος, που προσδοκούμε να αποκτήσουμε, δεν είναι παρά μια παρωδία της πραγματικότητας· μια απατηλή υπόσχεση ασφάλειας και βεβαιότητας.
Ο άλλος πλούτος, ο αναφαίρετος, που δεν κατέχεται από κανέναν, αλλά απευθύνεται, όπως ο ήλιος, σε όλους, μας συνοδεύει και μας χαιρετά καθημερινά – και στον οποίο ενίοτε σκοντάφτουμε ξαφνιασμένοι– είναι το ανθεκτικό και αναίτιο χαμόγελο στα μάτια εκείνων που, μέσα τους βαθιά, γνωρίζουν πως δεν έχουν να περιμένουν τίποτα πραγματικά καλύτερο στο μέλλον.
