Μάλλον επαληθεύεται αυτό. Εντούτοις επαληθεύεται επίσης ότι συχνά ο ίδιος ο άνθρωπος που «έχει κάτι που τον εμποδίζει να ζήσει» –και πόσω μάλλον εκείνος που είναι ιερέας ή καθηγητής– μιλά δονκιχωτικά για την αξία της ζωής, τη χαρά και τον έρωτα και διακηρύσσει μάλιστα ότι έχει βρει τον τρόπο για να ζουν σωστά τόσο ο εαυτός του όσο και οι άλλοι. Όσο για τον εαυτό, αυτός και αν είναι αστείο που το παίρνουμε πάντοτε πολύ στα σοβαρά.
Μα είναι αλήθεια ότι κάτι μας εμποδίζει να ζήσουμε; Ή μήπως, στην πραγματικότητα, δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε ότι ήδη τα έχουμε ζήσει όλα;
