Θυμάμαι ότι ο Μητροπολίτης Περγάμου, σε μία από τις συγκινητικές παραδόσεις του μαθήματος της Δογματικής στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, υπογράμμισε ότι ο Θεός, κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, δεν βλέπει τη φύση και τα όντα ως αντικείμενα, αλλά ως ίδια θελήματα.
Σκέφτομαι ότι τούτο σημαίνει πως σε Αυτόν δεν υπάρχει το χάσμα μεταξύ Δημιουργού και δημιουργίας, μεταξύ πρόθεσης και έργου, δυνάμεως και ενέργειας, αλλά παραδίδεται ολόκληρος σε εκείνο που ανασύρει από το μηδέν, έξω από τον εαυτό Του, δίνοντάς του σπαραχτική φωνή και σώμα. Του παραδίδεται απολύτως μέσω του Υιού Του, όχι σαν κάποιος που επεμβαίνει, αλλά ως νήπιο ή δίνοντας ερωτικά το χέρι ως νυμφίος.
Ο κόσμος δεν αποτελεί την πραγμάτωση ενός σχεδίου ή κάποιας ιδέας Του, αλλά είναι ένας ελεύθερος τρόπος της ύπαρξής Του. Είναι η συντελούμενη και μη συντελεσμένη ακόμη Εκκλησία Του. Ο κόσμος δεν συνιστά κάποια αντικειμενική πραγματικότητα, όπου πρέπει να επέμβει ως παντοδύναμος ή δικαστής ή ισχυρός βοηθός ή λυτρωτής ή σωτήρας για την εκπλήρωση κάποιου απώτερου σκοπού. Είναι η μήτρα στην οποία γεννιέται ως μωρό.
Η φύση και τα όντα δεν αποτελούν αντικείμενα πραγματοποιημένα ή δυνάμενα να πραγματοποιηθούν, αλλά λόγους προσωπικούς και σαρκωμένους και σπαραχτικούς σχέσης προαιώνιας και άκτιστης.
Και όπως ο ερχομός του κόσμου στην ύπαρξη, με το είπε και εγένετο (πράγμα το οποίο ενεργείται άχρι του νυν και δεν αποτελεί τετελεσμένο ιστορικό γεγονός), με πόθο και έρωτα για εκείνο που λάμβανε και λαμβάνει, μέσα στα ίδια Του τα χέρια, σώμα και φωνή και πρόσωπο, δεν ήταν αναγκαίος αλλά ελεύθερος, έτσι και η γέννησή Του στον κόσμο ως βρέφος δεν ήταν αναγκαία αλλά εξαρτιόταν από το γένοιτο, από την κατάφαση και το αγαπητικό δόσιμο της ύπαρξης μιας γυναίκας.
