Στην έβδομη επιστολή, ο Πλάτωνας συνδέει την απόφασή του να αφιερωθεί στη φιλοσοφία με τις συνθήκες πολιτικής κακοδαιμονίας της πόλης στην οποία ζούσε. Αφού προσπάθησε με κάθε τρόπο να συμμετάσχει στη δημόσια ζωή, όπως γράφει, στο τέλος συνειδητοποίησε ότι όλες οι πόλεις ήταν πολιτικά διεφθαρμένες (κακῶς πολιτεύονται) και ένιωσε τότε υποχρεωμένος να εγκαταλείψει την πολιτική και να αφιερωθεί στη φιλοσοφία.
Η φιλοσοφία παρουσιάζεται, υπό το πρίσμα αυτό, ως ένα υποκατάστατο της πολιτικής. Οφείλουμε να ασχοληθούμε με τη φιλοσοφία, διότι – σήμερα όχι λιγότερο από τότε – η άσκηση της πολιτικής έχει καταστεί αδύνατη. Δεν πρέπει να λησμονούμε αυτόν τον ιδιαίτερο δεσμό ανάμεσα στην πολιτική και τη φιλοσοφία, που θέτει το φιλοσοφείν ως διάδοχο της πολιτικής δράσης, πράγμα που συνιστά μια αναπλήρωση και μια αποζημίωση – όχι βεβαίως πλήρως ικανοποιητική – για κάτι που δεν μπορούμε πλέον να ασκήσουμε. Ποια αξία οφείλουμε, λοιπόν, να δώσουμε σε αυτό το υποκατάστατο, το οποίο δεν θα είχαμε επιλέξει αν η πολιτική ζωή ήταν ακόμη δυνατή; Η φιλοσοφία αποκαλύπτει εδώ το αληθινό της νόημα, που δεν είναι το να επεξεργάζεται θεωρίες και γνώμες για να τις προτείνει σε όσους πιστεύουν ότι μπορούν ακόμη να ασκήσουν πολιτική. Η φιλοσοφία είναι μια μορφή ζωής, που μας επιτρέπει να ζούμε σε συνθήκες πολιτικά αβίωτες. Σε τούτο – στο ότι δηλαδή μας επιτρέπει να κατοικούμε τη μη κατοικήσιμη και απολιτική πόλη – η φιλοσοφική ζωή αποδεικνύεται η μόνη δυνατή πολιτική στον χρόνο της αδυνατότητας της πολιτικής.
[Αναρτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2026 στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου Quodlibet (στη στήλη Una voce).]
