Όχι, η Εδέμ δεν είναι ο παράδεισος που θέλουν να επιβάλλουν οι εκκλησίες, οι πολιτικοί, οι ιστορικοί και ο ίδιος ο εαυτός μας. Ένας παράδεισος και μια κόλαση επιβεβλημένης μνήμης, εμπειριών, απολαύσεων, μεγάλων στιγμών, γεγονότων καθοριστικών μιας «θείας» οικονομίας.
Η Εδέμ που πραγματικά μας αφορά παραμένει αμνημόνευτη και λησμονημένη μέσα στις καθημερινές, συχνά απαρατήρητες στιγμές· στις μικρές και επαναλαμβανόμενες χειρονομίες, αναίτιες και ανεξήγητες, σαν κελαηδήματα.
Η Εδέμ είναι το όνομα, με όλη του τη σημασία — την κλητική μέσα από τα βάθη της καρδιάς — που το έχουμε εδώ, έτοιμο να το προφέρουμε στην άκρη της γλώσσας μας, αλλά δεν μπορούμε να το θυμηθούμε.
Όχι, ας μην τρομάζουμε όταν δεν θυμόμαστε τι είναι εκείνο που στέκεται στην άκρη της γλώσσας μας και δεν μπορούμε να το πούμε. Μη μας τρομάζουν εκείνοι που δεν συγχωρούν να θυμόμαστε ότι έχουμε ξεχάσει τι είναι αυτό που έχει αξία στη ζωή μας και ζητεί επίμονα να ειπωθεί· ας συγχωρήσουμε τουλάχιστον εμείς τον εαυτό μας όταν δεν μπορούμε να περιγράψουμε την Εδέμ της μικρής, ασήμαντης και καθημερινής ζωής μας· ας μην ξεχνάμε εκείνο που συνέχεια λησμονούμε, προσπαθώντας να ζήσουμε κάτι άλλο αξιομνημόνευτο.
