Μυστήριο καθοριστικό της ζωής σου οι λέξεις. Ασύλληπτο το γεγονός και ο τρόπος της σύνδεσής τους με τα πράγματα. Που τις κάνει πιο πραγματικές και από τα ίδια τα πράγματα. Όταν έρχεται η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι δεν τις έχεις ανάγκη για τη σημασία τους αλλά ότι αυτές σε καλούν επίμονα να τις πεις με τον πρωτόγνωρο –τάχα;– τρόπο που έχεις λησμονήσει. Ένα τίποτα οι λέξεις, με υλικό από πνεύμα. Μόνο με αυτές υπόσχεται ότι θα γεννηθεί το νόημα των πραγμάτων – εκείνο που μαζί τους ενίοτε θαρρείς πως μόλις το αφουγκράζεσαι και εδώ το ‘χεις, στην άκρη της γλώσσας σου να το πεις (μα ξεγελιέσαι;). Μόνο με αυτές υπόσχονται ότι θα αναδυθούν από τη λήθη οι θεοί, οι άνθρωποι, η πατρίδα, τα οικεία και γνώριμα πράγματα.
