Πριν την κατίσχυση στο σύγχρονο λεξιλόγιο του ψυχολογικού όρου ενσυναίσθηση, ο Απ. Παύλος είχε περιγράψει την κατάσταση της ψυχής που είναι ενωμένη με τα δεσμά της αγάπης με τους άλλους ως χαίρειν μετά χαιρόντων και κλαίειν μετά κλαιόντων (Προς Ρωμαίους, 12:15). Νομίζω ότι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από αυτό δεν είναι ο Χριστός που διδάσκει η Εκκλησία, δηλαδή η καθαρή εικόνα του Θεού μέσα στον κάθε έναν από εμάς. Με αυτή την οπτική δεν μπορώ να δεχθώ την ιδέα ότι ο Θεός είναι ένας αποστασιοποιημένος δημιουργός, που παρακολουθεί από μακριά και εκ του ασφαλούς τα πλάσματά του και ενδεχομένως διασκεδάζει, όπως εκείνοι που παρακολουθούν στις ταυρομαχίες τους ταύρους να ξεχύνονται σε αλάνες χωρίς έξοδο κινδύνου. Πιστεύω σε έναν Θεό του οποίου η δημιουργία, η παντοδύναμη δημιουργική ενέργεια, είναι μία εφεύρεση αγάπης, μία δηλαδή δραματική περιπέτεια ταύτισης με τα κτίσματά του στον αγώνα τους να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, διερχόμενα από τη φυσική φθορά και τον θάνατο, και να έρθουν σε κοινωνία μαζί Του. Γιατί φαίνεται ότι οι προδιαγραφές του ανθρώπου δεν είναι απλά να πάψει να υποφέρει ούτε να διάγει βίο άνετο, γλυκερό και όμορφο αλλά να προχωρά πέρα από όλα και παρόλα όσα του συμβαίνουν να προχωρά ζητώντας ακόρεστα μιαν έσχατη συνάντηση. Σε έναν πεζό στίχο των Εκλάμψεών του ο Ρεμπώ μιλά για μιαν αγάπη που είναι η ύψιστη εφεύρεση: «Son amour est l’invention la plus haute». Η ύψιστη θα έλεγα εφεύρεση του ανθρώπου ως εφευρήματος αγάπης. Μέσα σε αυτή τη δραματική πορεία, όπου ο άνθρωπος πρέπει να χάσει τον εαυτό του, πρέπει να χάσει την ψυχή του για την ξαναβρεί, ο Θεός δεν είναι αμέτοχος, αλλά είναι ο ταπεινός Χριστός που χαίρει μετά χαιρόντων και κλαίει μετά κλαιόντων· είναι ο παντελώς αδύναμος σαν αθώο νήπιο και πανίσχυρος και παντοδύναμος σαν λιοντάρι Νυμφίος της καρδιάς μας.
