Φλόγα, κυρίως φλόγα είναι αυτό που είμαστε και τίποτα άλλο δεν υπάρχει πίσω από αυτό που ονομάζουμε εαυτό.
Τι αστείο, τι εμμονικό αστείο σκαρώνεις αφιερώνοντας τη ζωή σου για να ζήσεις πολλά χρόνια, για να αποκτήσεις πολλά πράγματα - πλούτο, για να γεμίσεις το μυαλό σου με γνώσεις και εμπειρίες.
Στάσου για λίγο, δες, πνεύμα η φωνή, πνεύμα η πνοή, πνεύμα το κορμί, τα πάντα πνεύμα· απαρασάλευτα όμορφο – θρόνος του Παλαιού των Ημερών – το αντάμωμα και το αγνάντεμα του κόσμου στις χειμαρρώδεις και φευγαλέες στιγμές σου.
Το λίγο που ξέρεις, το λειψό που είσαι, μοίρασε το με τη φλόγα της ψυχής, είναι αυτό που μπορεί να πολλαπλασιαστεί άφατα, να πληθύνει και να περισσέψει. Αυτό το λίγο, το λειψό έχει την απαράμιλλη αξία.
Πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που μπορεί να δώσει πνοή, να μεταδώσει ζωή και όχι αυτός που γνωρίζει και κατέχει πολλά. Είναι αυτός που αναγεννά με έναν δύσκολο, επίμονο και χαρμόσυνο τοκετό την ίδια του τη ζωή. Αυτή τη ζωή.
Να μη ζεις με κανέναν διχασμό ανάμεσα στο πρέπει και το θέλω. Ανάμεσα στο ζώο και τον Θεό. Θέλε με όλη σου την ψυχή και λέγε και πράττε αυτό που σου πρέπει. Πλάτυνε το στήθος σου...
Η Κριστίνα Κάμπο έγραψε ένα ποίημα (το πρώτο της ποίημα), με τίτλο Θα πεθάνουμε μακρισμένοι, για ένα ζευγάρι νέων που τα σώματά τους φυλάσσονταν σε μια γυάλινη προθήκη στην Αιγυπτιακή Αίθουσα των Μουσείων του Βατικανού. Πάνω στην προθήκη αναγραφόταν ότι δεν τους ένωνε κανένας δεσμός συγγένειας. Κοντολογίς δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει κανένας άλλος μάρτυρας για το ενδεχόμενο γεγονός -απαρατήρητο στα μάτια των επιστημόνων- της συνάντησής τους.
Φλόγα, κυρίως φλόγα είναι αυτό που είμαστε.
