Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για τον νόμο – έναν νόμο έξωθεν επιβεβλημένο. Για τον νόμο δηλαδή που κατά τον Απόστολο Παύλο παράγει και πολλαπλασιάζει τον θάνατο ως κατάρα και την αμαρτία ως κατάρα. Τον νόμο με τον οποίο αναμετρούμενος ο ίδιος αποδεικνύεται πάντοτε μειονεκτικός και άξιος καταδίκης: θυμηθείτε τον φαύλο κύκλο των εξομολογήσεων ενώπιον των πνευματικών (και όχι μόνο) με την υπόρρητη ανάγκη της αυτοδικαίωσης μέσω της αυτοκαταδίκης, θυμηθείτε τον φαύλο, ατέρμονο κύκλο αυτοδικαίωσης-αυτοκαταδίκης της περιδεούς συνείδησης ενώπιον του νόμου. Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για έναν τέτοιο τρόπο γνώσης του εαυτού, για έναν τέτοιο τρόπο γνώσης του καλού και του κακού.
Είναι αντίθετα φτιαγμένος για να αφουγκράζεται -ίσως μεσόστρατα- την καρδιά του, για να βιώνει τον θάνατο και το οντολογικό κακό (κάθε έλλειψη, στέρηση και πόνο) στην ίδια του τη σάρκα (όχι ως αποτυχία συμμόρφωσης σε κάποιο νομικό κανόνα) αλλά ως διακαή υπόμνηση και έναυσμα της δίψας του για τον Θεό, της δίψας για αναμέτρηση μαζί Του πρόσωπο προς Πρόσωπο, της δίψας του για πληρότητα Ζωής. Είναι φτιαγμένος για να βιώνει το δικό του θάνατο και τη δική του -είθε-ανάσταση ενώπιον του Θεού με τον πιο απόλυτο και τον πιο πραγματικό τρόπο.
Είναι πλασμένος για να γίνει ο ίδιος Βίβλος Ζωής.
