«Ο κόσμος να γίνει εικόνα. Αυτή θα είναι η τελευταία ζωή των ανθρώπων – να τους σκεπάσει μια εικόνα. » γράφει στους Χτίστες ο Γιώργος Χειμωνάς. Όλο και περισσότερο απομακρύνεται ο ορίζοντας του πραγματικού. Όλο και περισσότερο λατρεύεται και προσκυνάται η τέχνη αντί για τον Δημιουργό. Αργά και σταθερά εξουθενώνεται η ίδια η υπόσταση του βλέμματος. Τα μάτια δεν βλέπουν μακριά. Δεν ατενίζουν ουρανό. Δεν συνδέουν με κάτι άλλο, έξω από τον εαυτό μας. «Η ζωή φάνηκε πρώτα στους τοίχους. Είναι ένας τοίχος αλειμμένος με ένα υλικό σαν σημασία.» συνεχίζει ο συγγραφέας. Κι εγώ συνεχίζω αναμασώντας τα λόγια του για να πω κάτι διαφορετικό ίσως από ό,τι εκείνος εννοούσε: κάτι σαν ζωή φαίνεται τώρα στους τοίχους και τις οθόνες μας. Κάτι από ένα υλικό σαν σημασία. Όλο και περισσότερα πράγματα φαίνεται ότι γνωρίζουμε. Για όλο και περισσότερα πράγματα φαίνεται ότι μπορούμε να μιλήσουμε. Αλλά ακόμα και οι καυγάδες μας γίνονται περί όνου σκιάς. Απομακρύνεται ο ορίζοντας του πραγματικού. Και χάνεται η γνώση των ορίων μας: η αληθινή ζωή και χαρά που συνοψίζεται στο «εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Και ίσως σήμερα ο ύπνος να είναι η τελευταία δημιουργική απασχόληση που μας απέμεινε: ο έξαφνος και σύντομος δρόμος του ουρανού.
