Δεν υπάρχει τρυφερότερη αιωνιότητα από τη στιγμή και νοσταλγικότερη θεά από τη θνητή Πηνελόπη.
Και ίσως αυτοί οι στίχοι του Σολωμού από το πρώτο σχεδίασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων «Κι’ απ’ όπου χαράζει/Ώς όπου βυθά,/ Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι» ή ο άλλος από το δεύτερο σχεδίασμα του ίδιου ποιήματος «Πέλαγο μέγ’, αλίμονον! Βαρεί το καλυβάκι» έρχονται να ταιριάξουν με το αλωνάκι και το καλυβάκι της στιγμής μας, που γίνεται μες στη φλόγα της ζωής, όπως τραγουδιέται στον Πόρφυρα από τον ίδιο ποιητή, «απομεινάρι θαυμαστό ερμιάς και μεγαλείου».
