«Δεν είναι έξω από εσένα», ψιθυρίζει ο νέος ενιαυτός στις στράτες της συνοικίας, «η ζωή, ο χρόνος και ο θάνατος. Μέσα σου κιτρινίζουν τα φύλλα και πέφτουν».
Αναχωνεύοντας στίχους του άγνωστού μου ποιητή Ρομπέρτο Χουαρόθ, που μόλις εχθές διάβασα, έχοντας κατά λάθος σκοντάψει πάνω τους, σημειώνω:
Μη συγχέεις τον Θεό με τον Θεό, τον άνθρωπο με τον άνθρωπο, τον χρόνο με τον χρόνο, τη ζωή με τη ζωή, τον θάνατο με τον θάνατο, την αγάπη με την αγάπη, την πίστη με την πίστη. Οχι, δεν έχεις ανάγκη άλλες λέξεις για να μιλήσεις. Αυτές οι ίδιες είναι που πρέπει να μιλήσουν. Όχι όμως περιορισμένες σε κλουβί. Αλλά σαν το πουλάκι στο τυχαίο κλαδί που συναντάς στο διάβα σου.
