(ἀφιερωμένο σ’ ἐσένα, στοὺς γνωστούς καὶ ἀγνώστους γείτονες, στὶς ἴδιες στράτες, στὰ ἴδια κτήρια, κάτω ἀπὸ τὰ ἴδια παράθυρα, καὶ προπαντός στὶς γλάστρες, στὰ πουλιά καὶ τὶς γάτες τῆς συνοικίας)
Ὅ,τι ἀπομένει ἀπ’ ἐμένα
εἶναι ὅ,τι σιγὰ-σιγὰ ὡρίμασε
καὶ αἴφνης συνειδητοποιῶ
ὅτι ποτὲ δὲν ἤμουν ἐγώ,
ἀλλὰ κάποιος ἄλλος,
πάντοτε γνώριμος καὶ παραγνωρισμένος,
μὲ ἄσπρα μαλλιά.
