Καμιά φορά νιώθω ότι η ζωή που δεν μπόρεσα να ζήσω, που oριστικά χαλάστηκε, μου δίνει το χέρι και με ανασηκώνει, ακέραιο, σαν ένα μικρό παιδί, πέντε χρονών για να την περπατήσω.
Συχνά αναρωτιόμαστε γιατί ο Θεός να επιτρέπει το κακό και μιλώντας για το κακό φαίνεται ότι έχουμε στο νου μας σαν δικαστές με ακλόνητα κριτήρια τους «μεγάλους εγκληματίες» και τα «μεγάλα εγκλήματα» σε αντιδιαστολή προς τα μικρά και ασήμαντα και αδιάφορα... Αν όμως όλες οι κακίες ανεξαιρέτως και η κάθε μία χωριστά δεν είναι παρά μια τρύπα στο νερό, όπως οι ταραγμένες κινήσεις ενός φοβισμένου παιδιού που κάποια στιγμή θα ξεθυμάνουν στην αγκαλιά της μάνας τους;
Μιλάμε για τον Θεό, σαν να είναι ένας δημιουργός, όπως οι άνθρωποι δημιουργοί και καλλιτέχνες. Μα ο Θεός προσλαμβάνει στον εαυτό του το ίδιο το δημιούργημά του, έρχεται και γίνεται ο ίδιος το δημιούργημά του, καταργώντας κάθε μεσότοιχο, κάθε χάσμα ανάμεσα στον εαυτό του και το πλάσμα του. Τίποτα δεν είναι αντικείμενο, τα πάντα είναι προορισμένα να γίνουν σώμα του.
