(Με αφορμή το άρθρο του Τζόρτζιο Αγκάμπεν «Να πιστεύεις και να μην πιστεύεις»)
Πόσο αληθινό αυτό το αντιφατικό ζήτημα της πίστης που κατατρύχει τη ζωή μας. Από τα γεννοφάσκια μας μαθαίνουμε να ζούμε έτσι, με πίστη εγγενώς αντιφατική. Να πιστεύουμε ότι δεν πιστεύουμε ή μάλλον να λέμε ότι δεν πιστεύουμε σε αυτά που κάνουμε και όμως να τα κάνουμε (π.χ. για να επιβιώσουμε ή να ζήσουμε ανετότερα), ότι δεν πιστεύουμε σε αυτούς που υπηρετούμε και όμως να τους υπηρετούμε, ότι δεν πιστεύουμε σε αυτούς που ψηφίζουμε και όμως να τους ψηφίζουμε ή να τους επιτρέπουμε να μας κυβερνούν, ότι δεν πιστεύουμε και δεν γνωρίζουμε τον θεό με την καρδιά μας και όμως πιστεύουμε και κηρύσσουμε διαφόρων λογιών Θεό και Εκκλησία με κεφαλαίο. Ακατάπαυστα και μέχρι το τέλος πιστώνουμε με λόγια και πράξεις την τρέλα στη ζωή μας. Πιστώνουμε αυτό που δεν πιστεύουμε. Και παράγουμε το ψέμα στο οποίο φυλακιζόμαστε.
Και είναι αυτός ο τρόπος που πιστεύουμε –και όχι η απιστία, όχι η έλλειψη πίστης– εκείνο που χαλάει και καταστρέφει τη ζωή μας.
