Το δόγμα της Αγίας Τριάδας και της σάρκωσης του Θεού Λόγου θεραπεύουν με θαυμαστό τρόπο το εγγενές πρόβλημα της ιδέας του Θεού ως επέκεινα όντος και Δημιουργού. Θεραπεύουν, δηλαδή, το πρόβλημα του διχασμού, της διαίρεσης, του απύθμενου χάσματος που εισάγει και εγκαθιστά η αντίληψη για τον Θεό ως επέκεινα προσώπου, στην ουσία και την ανυπέρβλητη εξουσία του οποίου έγκειται όλη η σοφία και η αγάπη και η αλήθεια, όλη η παντοδυναμία και η αγαθότητα, και από τον οποίο η υποτελής, γυμνή και τετραχηλισμένη κτίση πρέπει να αντλήσει ό,τι απαιτείται για την ύπαρξή της· πάνω σε αυτή την αντίληψη διαμορφώνονται νοσηρά οι σχέσεις μας, σχέσεις γονιού και παιδιού, φίλων και φύλων, άνδρα και γυναίκας, ερωτευμένων, γιατρού και ασθενή, επιστήμονα και επιστήμης, καλλιτέχνη και καλλιτεχνικού έργου, ποιητή και ποιήματος, εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου· υπό αυτό το πρίσμα δίνεται βάρος στην αυθεντία και στο μυστήριο της ψυχολογίας των προσώπων, εμφιλοχωρεί η νοσηρή ιδέα και εδραιώνεται η πεποίθηση ότι ο πλούτος της ζωής περιέχεται σε κάποιον (ενίοτε σε κάποιον θεϊκό σωτήρα που υπόσχεται να μας επιδαψιλεύσει, σε μελλοντικό χρόνο, μέρος της χάριτός του, κατά την αυτοτελή «καλή ή κακή προαίρεσή μας») και όχι στο εκπληκτικό και απροϋπόθετο και χωρίς απώτερο σκοπό «καλημέρα» ενός περαστικού ανθρώπου ή στο νιαούρισμα και το τέντωμα της γάτας στη μέση του δρόμου.
Γενικότερα, στη μάθηση και τη διδασκαλία, σε όλα τα πεδία της γνώσης, την ίδια αυτή στρεβλή γραμματική ακολουθούμε. Παραμένει αλησμόνητη από τα σχολικά χρόνια η ερώτηση: «τι θέλει να πει ο ποιητής;». Διαβάζαμε, π.χ., τη λέξη «καρέκλα» σε ένα ποίημα και αναρωτιόμασταν και προσπαθούσαμε να ερμηνεύσουμε, να ξεκλειδώσουμε νοήματα, να καταλάβουμε τι βαθύτερο και μεγαλύτερο ήθελε να πει με τη λέξη «καρέκλα». Ίσως τίποτα περισσότερο από καρέκλα, τελικά. Γιατί, αν ήθελε να πει κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο, θα ήταν εντιμότερο να πούμε στον ίδιο —αλλά και με λύπηση για τον εαυτό μας που καταπιαστήκαμε να τον διαβάσουμε— «περαστικά».
