Είναι καλό να αναλογιστούμε ένα γεγονός τόσο απίστευτο, ώστε να προσπαθούμε πάση θυσία να το απωθήσουμε, δηλαδή ότι το κράτος που αυτοανακηρύσσεται το ισχυρότερο στον κόσμο κυβερνάται εδώ και χρόνια από ανθρώπους που είναι – κυριολεκτικά– ανοϊκοί.
Δεν πρόκειται εδώ για τη διατύπωση μιας ακραίας πολιτικής κρίσης: ότι ο Τραμπ –όπως ασφαλώς και ο Μπάιντεν πριν από αυτόν– πρέπει να θεωρηθεί ανοϊκός, με την παθολογική έννοια του όρου, είναι μια διαπίστωση που πλέον συμμερίζονται πολλοί ψυχίατροι και την οποία όποιος παρατηρεί τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται δεν μπορεί παρά να συμμεριστεί. Εξυπακούεται ότι αυτό που μας ενδιαφέρει εν προκειμένω δεν είναι η κλινική περίπτωση των ατόμων με το όνομα Τραμπ και Μπάιντεν· το ερώτημα, αντίθετα, που τίθεται αναπόφευκτα είναι το εξής: ποιο είναι το ιστορικό νόημα του γεγονότος ότι μια χώρα όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες –που κατά κάποιον τρόπο είναι ο πηδαλιούχος ολόκληρης της Δύσης– κυβερνάται από κάποιον που νοσεί νοητικά; Ποια ριζική πνευματική και ηθική παρακμή, πριν ακόμη από την πολιτική, μπορεί να έχει οδηγήσει σε ένα τέτοιο ακραίο αποτέλεσμα; Το ότι η μοίρα της Δύσης είχε σημαδευτεί από τον μηδενισμό είναι κάτι που, μαζί με τον θάνατο του Θεού, είχε ήδη διαγνώσει ο Νίτσε πριν από περισσότερο από έναν αιώνα· ότι όμως ο μηδενισμός θα έπαιρνε τη μορφή της άνοιας δεν ήταν δεδομένο. Ίσως, κατά κάποιον τρόπο, από συμπόνια και οίκτο, ο Θεός που θέλει να απολέσει τη Δύση, να την οδηγεί στο τέλος της όχι με συνείδηση και ευθύνη, αλλά με ασυνειδησία και τρέλα.
[Αναρτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2026 στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου Quodlibet (στη στήλη Una voce).]
