Αν αναφερθούμε στη διδασκαλία που περιέχεται στη δεύτερη επιστολή του Παύλου προς τους Θεσσαλονικείς, μπορούμε τότε να πούμε, όπως έχουμε ήδη κάνει σε αυτή τη στήλη, ότι ο κατέχων, η δύναμη που συγκρατεί και καθυστερεί το τέλος, την οποία οι Πατέρες ταύτιζαν με τους θεσμούς (τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την ίδια την Εκκλησία), βρίσκεται σήμερα παντού σε κρίση και, ως εκ τούτου, παριστάμεθα στην έλευση του ανόμου, μιας εξουσίας χωρίς νόμο, που επιφέρει την καταστροφή και διακηρύσσει ότι είναι Θεός (γι’ αυτό και οι Πατέρες τον ταύτιζαν με τον Αντίχριστο).
Αυτό είναι έκδηλο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι θεσμοί δεν φαίνεται πλέον να λειτουργούν και όλη η εξουσία βρίσκεται στα χέρια ενός ανθρώπου που μιλά και ενεργεί χωρίς πλέον κανέναν νόμο (το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για το Ισραήλ) και μεταμφιέζεται σε Θεό. Αξίζει να αναλογιστούμε αυτή την κοσμοϊστορική εποχή, η οποία αφορά ολόκληρη τη Δύση. Από τη στιγμή που οι θεσμοί (το Κράτος και οι ιστορικές του συναρθρώσεις) έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία, είναι μάταιο να θεμελιώνουμε σε αυτούς την εξουσία που συγκρατεί το εσχατολογικό γεγονός. Και αυτό αληθεύει ακόμη περισσότερο, καθόσον ο άνομος, αυτός που δεν γνωρίζει νόμο, δεν είναι μια εξωτερική αρχή, αλλά η μορφή που προσλαμβάνει ο ίδιος ο θεσμός κατά την αποσύνθεσή του. Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου δεν έρχονται απ’ έξω: είναι το ίδιο το Κράτος, η εξουσία που θα έπρεπε να συγκρατεί και να καθυστερεί το τέλος, που μετατρέπεται στη δρώσα δύναμη που το επισπεύδει και κατακρημνίζεται στις πλέον ολέθριες μορφές του.
[Αναρτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2026 στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου Quodlibet (στη στήλη Una voce).]
