Δεν συγχωρείται εύκολα να μη είναι κανείς καθηλωμένος κατά κάποιον τρόπο στον πόνο, την τραγικότητα και την αντίφαση της ατομικότητάς του.
Το τραγικό γεννιέται εκεί όπου ο άνθρωπος ταυτίζεται ολοκληρωτικά με τον ρόλο του. Το κωμικό όταν αρχίζει να αποστασιοποιείται έστω και λίγο από αυτόν. Και μάλλον εύστοχα έχει λεχθεί ότι η κωμωδία είναι πιο αληθινή από την τραγωδία: αποκαλύπτει το ψεύδος — την ανόητη εμμονή στην ατομικότητα — και φανερώνει εκείνον που λησμονείται, αλλά εξακολουθεί να αναπνέει κάτω από κάθε ρόλο και κάθε προσωπείο, και βαθύτερα από κάθε ενοχή: τον καθολικό, τον παγγενή, τον αθώο και αναντικατάστατο Αδάμ.
Μήπως εν αρχή ην το γέλιο τελικά; Μακάριος αυτός που αρχίζει να ζει σαν αληθινός άνθρωπος, σαν ένα μυρμήγκι ανάμεσα σε αναρίθμητα μυρμήγκια, που αρχινά πάλι να βλέπει τον εαυτό του μέσα σε όλους τους ανθρώπους και επιτέλους γελά — όχι σαρκαστικά, αλλά αγαθά και καλόκαρδα και αθώα.
