Κρυστάλλινος ὁ ἀέρας, ὁ ἥλιος τόσο φωτεινός
ποὺ τὶς βερικοκιὲς γυρεύεις ἀνθισμένες,
καὶ τῆς προυνιᾶς τὴ λεπτόπικρη εὐωδιά
τὴ νιώθεις στὴν καρδιά…
Μὰ ἡ προυνιὰ εἶναι ξερή, καὶ τὰ γυμνὰ κλαδιά,
μὲ μαῦρες κλωστές, ὑφαίνουν τὴν αἰθρία,
κι ἄδειος ὁ οὐρανός, καὶ κούφια, κάτω ἀπ’ τὸ πόδι τὸ ἠχηρό,
φαντάζει ἡ γῆ.
Σιωπὴ τριγύρω· μόνο, μὲς στὶς ριπὲς τοῦ ἀνέμου,
ἀκοῦς μακριά, ἀπὸ κήπους καὶ περιβόλια,
τὴν ἀχνὴ πτώση τῶν φύλλων· εἶναι τὸ καλοκαίρι,
τὸ ψυχρό, τῶν πεθαμένων.
