[Με αφορμή το «Αλήθεια και γνώμη» του Τζόρτζιο Αγκάμπεν (Quodlibet, 16 Ιουλίου 2026)]
Μιλάμε και γράφουμε σαν τεχνητή νοημοσύνη. Προσπαθώντας να υποστηρίξουμε πάση θυσία την ορθότητα αυτών που λέμε. Δεν είναι τυχαία η σταδιακή κατίσχυση της τεχνητής νοημοσύνης. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να ταυτιστεί εδώ και αιώνες ο άνθρωπος, προσπαθώντας να συμμορφωθεί ή μάλλον να ταυτιστεί με μια τέλεια και αλάνθαστη γλώσσα ή κατά τρόπο απαρέγκλιτο με τον Λόγο του Θεού. Και έρχεται η ώρα να εκτιμήσουμε την αμηχανία των παιδιών. Να κατοικήσουμε στο χάσμα της γλώσσας και να ανακαλύψουμε την παιδική ηλικία όχι ως μια σύντομη περίοδο που παρήλθε αλλά ως μια ηλικία που δεν τελειώνει μέσα μας, ως μια μόνιμη δυνατότητα ελευθερίας να γευτούμε πάλι και πάλι τη ζωή ως νεογέννητοι. Έρχεται η ώρα να εκτιμήσουμε αυτούς που δεν πασχίζουν να υποστηρίξουν πάση θυσία την ορθότητα της γνώμης τους αλλά έχουν τη δυνατότητα να κάνουν λάθος. Γενικά, να γοητευτούμε περισσότερο από εκείνους που δεν τα καταφέρνουν και αντέχουν…Να ακούσουμε και να διαβάσουμε εκείνους που δεν γυρεύουν οπαδούς ή μαθητές…να προσεγγίσουμε τους άλλους χωρίς να καλούμαστε να υιοθετήσουμε μια θεωρία ή να ενταχθούμε σε μια θρησκεία. Και έρχεται η ώρα να ζήσουμε και να νιώσουμε καλύτερα με ανθρώπους που μπορούν να κάνουν λάθος, που δεν είναι υποχρεωμένοι να είναι σοφοί ή άγιοι ή ειδικοί. Και έρχεται η ώρα να ψηλαφήσουμε τον κόσμο ως παιδιά που ενίοτε μπλέκουν τη φαντασία, με το όνειρο και την πραγματικότητα και δεν ξέρουν τι είναι σημαντικότερο.
