Πώς να ήταν άραγε… πώς να ηχούσε η φωνή του Θεού στον κήπο της Εδέμ, όταν καλούσε τον Αδάμ, μετά την παρακοή και την πτώση του;
Πιστεύω πως ηχούσε με ανείπωτη αγωνία και αγάπη κάπως έτσι… Πού είσαι παιδί μου, πού είσαι σπλάχνο μου; Σήκω, έλα όπως πριν κοντά μου, γιατί μου κρύβεσαι, γιατί με φοβάσαι; Σου συνέβη αυτό για το οποίο σε είχα προειδοποιήσει, έπαθες αυτό που φοβόμουν ότι θα πάθεις, δώσε μου τώρα τις πληγές σου, άσε με να γίνω η θεραπεία σου.
Έφαγες από τον καρπό που δεν έπρεπε και γέμισες πληγές και ένιωσες το θάνατο; Εγώ θα πάρω αυτές τις πληγές και το θάνατο και τις αποτυχίες σου πάνω μου, θεραπευμένες, αναστημένες, εγώ θα γίνω τώρα θάνατος και Ανάσταση για εσένα, εγώ είμαι ο καρπός που έχεις ανάγκη να τρως για να ζεις, εμένα να βλέπεις παντού, εγώ έρχομαι να σε ελκύσω ακόμα και στις αποτυχίες σου, εγώ θέλω να είμαι ο μαγνήτης όλων των πόθων σου.
Κι ο Αδάμ, που είχε θελήσει να γίνει Θεός χωρίς τον Θεό, απάντησε ότι ακούγοντας τη φωνή του Θεού…αντί να αναθαρρήσει και να τρέξει κοντά του, φοβήθηκε και κρύφτηκε. Και πρόσθεσε μάλιστα ότι «φταίει η γυναίκα που μου έδωσες βοηθό», φταίει η πολυτιμότερη εικόνα της παρουσίας σου, το πολυτιμότερο δώρο σου... φταίει αυτή για το τωρινό μου κατάντημα… φταίει εκείνη που βλέποντάς την είχα νιώσει ότι ήταν σάρκα από τη σάρκα μου και είχα γίνει προφήτης και άνδρας ερωτευμένος...
Κι ο Θεός ανήγγειλε τότε στον Αδάμ με θλίψη και αγωνία ότι θα του επέτρεπε να τον εγκαταλείψει, να φύγει από τον παράδεισο… να κρύβεται από αυτόν… να τον κατηγορεί ως άδικο και να τον ακούει κρυμμένος με τρόμο ως ακαταμάχητο ανταγωνιστή και όχι ως αγάπη μέχρι να νιώσει ότι η αγάπη δεν τον εγκατέλειψε ποτέ… ότι ήρθε και σκήνωσε μέσα του, μέσα στη ζωή του… ότι αναδύθηκε από την ίδια εκείνη γυναίκα που βιάστηκε να κατηγορήσει... ότι αναδύθηκε από εκείνη για να συντρίψει κάθε κακό…
